Waar een geschil terechtkomt als er geen Nederlandse vergunning is

Station twee: de vergunningverlener

Komt de aanbieder niet over de brug, dan is de volgende stap de instantie die zijn vergunning heeft afgegeven. Dit is de reden dat een vergunningsnummer praktische waarde heeft: het wijst een adres aan waar iemand anders dan de aanbieder naar de zaak kan kijken.

Voor vier aanbieders is dat de Curaçaose toezichthouder: Bitcasino.io, Bitsler, Cloudbet en Stake, met de nummers OGL/2023/111/0069, OGL/2024/930/0387, OGL/2024/328/0599 en OGL/2024/1451/0918. Voor drie aanbieders is het de Anjouan Gaming Board: Empire.io met ALSI-132405042-FI3, CoinCasino met ALSI-142311005-FI2 en Rakebit met ALSI-202602030-FI2.

Bij Primedice is er wel een nummer — 8048/JAZ, onder de aanduiding Government of Curaçao — maar wij hebben dat alleen op de eigen voorwaardenpagina van de aanbieder aangetroffen en niet in een register van een uitgevende instantie. Bij Vave en BetPlays staat er in onze gegevens geen rechtsgebied en geen nummer. Voor die twee is dit station er dus eenvoudigweg niet: er is geen aangewezen instantie om naartoe te gaan.

En bij de drie Anjouan-aanbieders zit er een extra plooi in, die op de Anjouan-vergunning wordt uitgewerkt: de standaardvoorwaarden van die vergunning noemen Nederland als verboden rechtsgebied, terwijl de eigen landenlijsten van die aanbieders Nederland niet uitsluiten. Een klacht die je bij die instantie indient, begint dus met een vraag over je eigen positie.

Station drie: de Kansspelautoriteit, en wat die wel en niet is

Hier moet een misverstand weg. De Kansspelautoriteit is een toezichthouder, geen incassobureau en geen geschillencommissie voor individuele geldvorderingen. Zij handhaaft de Nederlandse regels en treedt op tegen aanbieders die zonder vergunning op de Nederlandse markt actief zijn.

Wat dat betekent: een melding bij de Kansspelautoriteit is zinvol als signaal en kan bijdragen aan optreden tegen een aanbieder. Wat het niet is, is een route om je eigen saldo terug te krijgen. Wie dat verwacht en het niet krijgt, houdt aan de ervaring de conclusie over dat "er niets aan te doen is", terwijl hij eigenlijk bij het verkeerde loket stond.

Bij een aanbieder mét Nederlandse vergunning ligt dat anders, en dat is precies het verschil. Daar hangt aan de vergunning een verplichte klachtenafhandeling, en daar heeft de toezichthouder middelen die in Nederland werken. Wat er verder in dat pakket zit, staat onder wat een Nederlandse vergunning verplicht.

Station vier: de rechter, in theorie

Blijft over de gang naar de rechter. In theorie is dat de sluitsteen van elk geschil; in de praktijk strandt hij bij dit soort zaken meestal op drie dingen tegelijk: welke rechter bevoegd is, welk recht van toepassing is, en of een uitspraak daarna te executeren valt tegenover een vennootschap buiten Europa. Die drie vragen staan uitgewerkt onder het toepasselijke recht.

Deze site heeft geen rechtspraak verzameld en doet geen voorspelling over hoe zo'n zaak afloopt. Wat wij wel kunnen zeggen, is dat de kosten en de doorlooptijd van deze route zich zelden verhouden tot de bedragen die in dit onderwerp gebruikelijk zijn, en dat dat de reden is dat station één en twee in de praktijk de enige stations zijn die tellen.

De omgekeerde volgorde, één keer aanbevolen

De nuttigste manier om deze pagina te gebruiken, is haar te lezen vóórdat er iets misgaat, en dan van onderaf.

Wie zich afvraagt of hij zich prettig voelt bij station vier, weet meteen hoeveel gewicht station twee moet dragen. En wie ziet dat station twee bij een bepaalde aanbieder helemaal ontbreekt — geen vergunningverlener, geen nummer, geen instantie — weet dat alles moet neerkomen op station één: de aanbieder zelf, met zijn eigen voorwaarden, uit vrije wil. Dat kan goed gaan. Het is alleen een andere afspraak dan de meeste mensen denken te maken.